“Pierwsza wersja pracy była pokazana w galerii Nova w Krakowie (pt. Auto) jako część instalacji złożonej z mebli i bibelotów imitujących pokój dzienny w mieszkaniu i trzech telewizorów, na których były wyświetlane filmy z udziałem mojej rodziny, mające ilustrować kluczowy problem braku dialogu między bliskimi sobie ludźmi.

Kilka miesięcy po wystawie od jednej z osób, która była pokazana na filmie (kuzyna), zacząłem otrzymywać pogróżki, żądania przesłania filmów, zdjęcia informacji o wystawie, a w przypadku nie zrobienia tego groźbę wytoczenia mi procesu.

Osoba grożąca mi procesem zamiast pytań i próśb o wytłumaczenie sprawy używała obelg, jednocześnie wymuszając na mnie „błaganie o przebaczenie u całej rodziny”.

W rozmowie z adwokatem dowiedziałem się, że w przypadku wytoczenia procesu i mojej przegranej sąd mógłby mi nakazać ocenzurowanie pracy, publiczne przeprosiny, a także przekazanie dochodu ze sprzedaży pracy lub zrzeczenie się praw do dzieła i przekazanie go do kolekcji jakiejś instytucji sztuki.

Postanowiłem samemu ocenzurować swój film. Tym samym praca stawiająca tezę braku dialogu w rodzinie sama stała się jej potwierdzeniem.

Postanowiłem, nie czekając na wyrok:

- autocenzurować swoją pracę, tekst kuratorski, tytuł,

- zamieścić w ogólnopolskiej prasie publiczne przeprosiny,

- poprosić o zgodę na możliwość pokazania pracy w uznanej instytucji sztuki, po czym przekazać pracę do jej kolekcji (praca zostanie przekazana do kolekcji Kroniki).

Historia ta, pomimo że dotyczy tylko jednej z moich prac, wydaje się być uniwersalna. Taka sytuacja, jeśli zdarza się początkującemu twórcy, może skutecznie zablokować jakiś etap jego rozwoju albo skierować go na inny tor, a osobom pozbawionym wsparcia ze strony instytucji czy autorytetu skutecznie odebrać prawo do wolności artystycznej wypowiedzi.

Cenzura, jaka dotyka moją pracę jest dwojakiego rodzaju. Z jednej strony oparta jest na prawie do ochrony wizerunku, z drugiej – na nieuchwytnej, ale szczególnie mocno fetyszyzowanej wierze w moc czy funkcję rodziny. Funkcja rodziny nie może być przez jej członków dyskutowana, jest przezroczysta i pewnie dlatego, gdy zostaje użyta, działa w tak opresyjny sposób. Wymuszając ocenzurowanie dzieła okalecza nie tylko pierwotny zamysł, ale także każe pytać, na czym w rzeczywistości polega związek/relacja rodzinna – na ogólnym porozumieniu czy na zawieszonej na krótszy lub dłuższy czas możliwości opresji?”

Michał Korchowiec


Michał Korchowiec (ur. w 1987). Od 2006 roku studiuje w ASP w Krakowie (Wydział malarstwa., pracownia malarska profesora Andrzeja Bednarczyka, pracownia intermedialna Grzegorza Sztwiertni i Zbigniewa Sałaja). Artysta tworzy instalacje związane z malarstwem. Zajmuje się również video-art i sztukami interdyscyplinarnymi. Jego prace wystawiane były m.in. w galerii Nova w Krakowie, galerii Leto w Warszawie i galerii BestRegards we Frankfurcie. Współpracuje z galerią Nova w Krakowie. Autor scenografii do spektakli “Niech żyje wojna” i “Był sobie Andrzej, Andrzej, Andrzej i Andrzej” Moniki Strzępki i Pawła Demirskiego. Mieszka w Krakowie.


PRZEPROSINY

Przepraszam wszystkich członków mojej rodziny uważających, że zostali skrzywdzeni, a tym samym nie chcą mieć nic wspólnego z pracą opowiadającą o problemie braku porozumienia i komunikacji wśród najbliższych sobie osób.

Michał Korchowiec

Wszystkich, szczególnie tych, do których kieruję przeprosiny zapraszam na wystawę projektu Pamiętnik rodzinny – cenzura w Centrum Sztuki Współczesnej Kronika w Bytomiu od 21 mają do 19 czerwca 2010..